De derde recensie komt in alle regionale dagbladen te staan.

GPD recensie geschreven door Martin Hermans:

GOUDA -  
Het menselijk geploeter in het onbeduidende dorpje Anatevka neemt grote vormen aan. Ondanks het tsaristische bewind leven de joden er hun eigen leven, maar de wereld verandert: een revolutie ligt op de loer en niets is meer wat het ooit was.
De arme melkman Tevye treft het al helemaal niet met zijn vijf dochters, een vrouw die hem flink onder de duim heeft en een paard dat ziek is. En dat allemaal in het Rusland aan het begin van de vorige eeuw. Voer voor een musical? 'Anatevka', alias 'Fiddler on the roof' uit 1964 maakt duidelijk van wél.
Het verhaal, gebaseerd op werk van de schrijver Sholom Aleichem, draait om menselijk geploeter op kleine schaal maar met grote gevolgen. Alles zit erin om goed theater te maken: liefde, drama, passie en ingrijpende veranderingen. Volgens Tevye zijn tradities de basis van het menselijk bestaan. Maar hij krijgt te maken met mensen die andere, orthodoxe keuzes maken. Dat dwingt Tevye tot het opnieuw bepalen van hoe hij in het leven staat. Laat hij zijn tradties los of blijft hij zich verzetten tegen de veranderingen?
Nadat 'Anatevka' in 1966 voor het eerst in Nederland was te zien met legendarisch geworden hoofdrol van Lex Goudmid, keerde deze musical hier tien jaar geleden terug. Joop van den Ende maakte er toen een kille, wat afstandelijke productie van. Daarentegen geeft regisseur Frank van Laecke 'Anatevka' nu zijn warmte en kracht terug.
Bij hem vallen alle stukjes van de puzzel precies op de goede plek. Theatertovenaar Van Laecke laat alle poespas achterwege om zijn spelers het verhaal te laten vertellen. Hij zorgt voor ontroerende ensceneringen, vaak op een zo goed als leeg toneel. Coen van der Hoven voegt daar indrukwekkende lichtbeelden aan toe.
Bijzonder is ook het gebruik van zand als symbool voor de aarde waarop je opgroeide en voor alles dat door je vingers kan wegglippen.
Henk Poort mocht ook in die productie van Van den Ende de rol van Tevye spelen. Destijds kwam hij niet helemaal uit de verf. Nu neemt hij grandioos revanche.
Poort speelt Tevye, met al zijn getob en onderonsjes met God, op een geniale manier. Poort veroorzaakt daarmee diepe ontroering. Zijn Tevye is een ploeteraar met gevoel voor humor, een man die vasthoudt aan tradities maar tegelijkertijd ook inziet dat stug vasthouden aan hoe het was weinig kans van slagen heeft. Juist die tweestrijd etaleert Poort prachtig gedoseerd.
Het lijkt wel of Poort de mensen om hem heen heeft geïnspireerd tot soortgelijke prestaties. Zelden zag ik zo goed acteerwerk in een Nederlandse musical. De hele ploeg maakt met kracht duidelijk wat grote veranderingen met mensen doen. In één woord imponerend. Er komt in alle rust een groot aantal scènes voorbij waarin muziek, dans en drama gekneed zijn tot verslavend theater.
Ook in muzikaal opzicht staat deze Anatevka' als een huis. Vooral de mannenstemmen klinken robuust en zorgen voor volle koorklanken. In de arrangementen ligt de nadruk op klezmer-invloeden zodat de musical een geheel eigen geluid krijgt.
Wat verder helpt, is dat de jiddische humor alle dramatiek perfect in balans houdt. In deze 'Anatevka' wordt op dat gebied een knap staaltje van millimeter werk. Dat alles maakt van deze voorstelling de beste musical van dit seizoen.
MARTIN HERMENS
Musical Anatevka'. Van: Joseph Stein, Sheldon Harnick en Jerry Block. Muzikale leiding: Jeroen Sleijfer. Regie: Frank Van Laecke. Met o.a. Henk Poort, Doris Baeten, Bea Meulman en Bert Simhoffer. Bjgewoond: Gouda, Goudse Schouwburg, 23 december. Nog te zien: Zaandam, Zaantheater, 3, 4 jan.; Purmerend, Purmaryn, 16, 17 jan (ook matinee); Den Helder, Kampanje, 24, 25 jan; Hoorn, Het Park, 30, 31 jan, 1 feb.; Almere, Schouwburg, 18, 19 feb.; Alkmaar, De Vest, 20 (gratis inleiding 19.30), 21 feb. (middag en avond); Hoofddorp, De Meerse, 10, 11 maart; Leiden, Schouwburg, 17,18 maart; Amsterdam, Kon. Theter Carré, 8 t/m 13 april; Velsen, Stadsschouwburg, 21,22 april; Bussum 't Spant, 17, 18 mei. Info: www.anatevkademusical.nl

Recensie van Camille de Musical

gezien in het Stadtheater Zoetermeer 30 november 2007

De keuze aan kleine kwaliteitsmusicals lijkt dit jaar groter te zijn dan de voorgaande jaren en ook Camille is zo'n productie die je niet mag missen. Na de successen in België en Korea doet Camille nu ook de Nederlandse theaters aan.

Theaterproducent Storytellers heeft voor haar eerste musicalproductie gekozen voor Camille. Een intense musical waarmee Storytellers zich profileert als producent voor serieuze musicals en daardoor wellicht ook voor een kleiner publiek. Maar wanneer je de stap naar het theater neemt, wordt je met Camille absoluut in vervoering gebracht en blijkt Camille ondanks het heftige verhaal toch heel toegankelijk.
Het verhaal is namelijk gebaseerd op het leven van de Franse beeldhouwster Camille Claudel. Het werk van dit natuurtalent lijkt zoveel op het werk van de ,voor haar onbekende, Auguste Rodin dat al snel blijkt dat ze zielsverwanten zijn. Ze storten zich beiden zo in het werk én in een verhouding, dat Camille amper doorheeft dat Rodin een dubbele agenda heeft. Hierdoor stijgt zijn roem en blijft Camille jarenlang in zijn schaduw. Ze vecht voor erkenning, maar tegen de tijd dat ze ook deze erkenning krijgt is het te laat: haar demonen hebben haar al te pakken gekregen.
De hoofdrol wordt gedragen door Janke Dekker; aan haar de taak om zich 2 uur tijd lang volledig te geven. En tijdens de première deed ze dat zo heftig dat de tranen over haar wangen stroomden tijdens het verdiende slotapplaus. De zangkwaliteiten van Janke waren niet haar sterkste kant, met name bij de hoge tonen klonk ze erg schel. Toch wil ik haar graag nog een keer in een groter theater terugzien met een betere akoestiek en een beter opgewarmde stem. In combinatie met haar enorm sterke acteerwerk zou ze dan spontaan een musicalaward in ontvangst mogen nemen. Maar eigenlijk verdient ze dat nu ook al; want de kleine technische fouten in haar zang zijn eigenlijk niet noemenswaardig als je een actrice voor je ziet die zó in haar rol op gaat.
Paul Vaes, die de tweede hoofdrol heeft, heeft het iets “makkelijker” dan Janke Dekker; zijn emoties op het podium zijn vast omlijnd en beleven ook minder pieken en dalen. Toch is zijn spel een genot om te zien; hij heeft een natuurlijke uitstraling en charme die past bij zijn karakter. Wanneer er iets meer spanning in zijn rol had gezeten, dan had hij zijn dubbele agenda en de driehoeksverhouding meer kunnen uitdiepen. Maar het verhaal volgt trouw de grote lijnen uit Camille’s leven, dus de rol van Rodin is gepast naar achteren geschoven. De cast bestaat uit slechts acht acteurs die met beperkte middelen zeer snel moeten kunnen schakelen tussen karakters, zonder het publiek te verwarren. Met zo'n kleine cast is dat best een zware opdracht in een toch al heftige en emotionele voorstelling. Vanuit de regie had hierin dan ook iets meer ondersteuning mogen zitten, met wellicht een beter lichtplan dat paste bij de karakters of omgeving. In de tweede akte bijvoorbeeld wordt Camille langzaam paranoïde en wordt er op het podium verwarring gezaaid met acteurs die snel van karakters wisselen. Daardoor begrijpt het publiek wel dat er een net aan belangen rondom Camille wordt gesponnen, maar wordt het daadwerkelijke verhaal wat uit het oog verloren. Toch is er wel begrip voor deze regiekeuze: door de staat waarin Camille zich bevindt, is het verhaal minder relevant. De grens tussen dé waarheid en háár waarheid is irrelevant. Je wordt meegezogen in de paranoïde gedachten van Camille en dát wordt dan ook de waarheid.

Van de zes overige cast-leden waren er tijdens de première twee die absoluut er uit sprongen. Zij hadden ook de rollen die het belangrijkst waren voor Camille: de moeder die haar altijd tegenwerkte en de vader die haar juist steunde. De rol van moeder Claudel werd gespeeld door Ingrid van Houwelingen die onlangs nog heeft kunnen oefenen voor de rol van de slechte moeder; zij was namelijk te zien in Carrie en ook daar viel haar prettige stem al op.
Bart van der Meer, die de rol van de vader had, hebben we eerder gezien in de Vliegende Hollander. Het meest opvallende bij hem was zijn natuurlijke acteerwerk dat soms nonchalant leek, maar daardoor een warmte uitstraalde dat erg prettig was als rustpunt tussen de heftige scènes.

Camille is, zoals ze zelf aangeeft in de musical, een “ster aan het firmament”. Het is de taak van Musicalworld om de telescoop op deze ster te richten, maar je zult zelf moeten ontdekken of deze ster ook voor jou zal stralen. Wij zijn er in ieder geval van overtuigd dat hij opvalt tussen de andere sterren dit seizoen.

Er is tot half mei 2008 een tour gepland door het hele land. Toch speelt deze voorstelling niet zo heel vaak. Wil je de voorstelling zien, kun je er maar beter zo snel mogelijk bij zijn want het zijn over het algemeen de kleinere theaters waarin Camille te zien is. De beste zitplaatsen zijn dan rond de 5e rij waar je het beste totaal-overzicht hebt en toch dicht genoeg op de acteurs zit om de emoties van het gezicht af te lezen.